West Terschelling - 10 km

Alleen op de maan


Er kan wat regen vallen, meldde de weerman gisteravond op televisie. Als we naar boven kijken zien we deze morgen ook niets dan onheilspellende grijze wolken. Maar we zijn hier maar een paar dagen en willen ons plan, de Noordsvaarder ontdekken, niet laten ontnemen door een voorspelling en donkere wolken. Voor de zekerheid stoppen we een klein, inschuifbaar parapluutje in de rugtas om te kunnen schuilen als het te erg regent.

We lopen bij het monument het strand op. We zien op het strand een soort van sprietjes omhoog steken. Het lijkt wel gras van zand. Dichterbij gekomen zien we dat het zandkokerwormen zijn die via die buisjes voedsel zoeken op het zand. Er ligt ook nog ijs want het heeft de afgelopen periode gevroren. Als je op het ijs loopt schiet er binnen een straal van zo’n 3 meter door de druk wat water uit gaten . Schotsen liggen als een mozaïek in elkaar. Het is apart om te zien hoe het water bevroren is, hier en daar lijkt het wel plastic dat over het zand gedrapeerd is. Met moeite rukken we ons los van al dit moois want we moeten nog een heel eind lopen namelijk naar de westelijke punt van Terschelling.

We volgen de vloedlijn en als de veerboot langs komt hebben we het gevoel dat deze immens groot is. Er ligt hier ook nog een heel groot stuk bevroren water. Het waait hard en we hebben moeite om rechtdoor te lopen en staan te blijven. Spannend is het wel. We zien in de verte de laatste duinen en koersen daar op aan. Die duinen zijn veel verder dan we denken en als we ons omdraaien wordt de Brandaris steeds kleiner.

maanlandschap
De immense zandvlakte is overal om ons heen. We lopen niet langer langs de vloedlijn, maar volgen een rechte lijn richting de meest westelijke duinen die we zien. We hopen paal ‘0’ te bereiken zodat we weer een goed oriëntatiepunt op de kaart hebben. De zandvlakte gaat aan het einde over in hier en daar wat lage duintjes. We gaan een duintje op en hebben uitzicht op het Vlie, het water tussen Terschelling en Vlieland. Aan de voet van de eerste hoge duin doen we een poging om een broodje zonder toevoeging van zand te eten. Dat mislukt want de wind kringelt om ons heen.

Zo, met toegeknepen ogen vanwege het zand, zie ik ineens de contouren van schepen, handelsschepen, oorlogsschepen en vissersschepen. Wat heeft zich hier wat afgespeeld! Door het Vlie kwamen de Engelsen in 1666 met snode plannen, ze verrasten de koopvaardijschepen en staken de meesten in brand. De Noordsvaarder was er toen nog niet eens, waar we nu zitten was vroeger ook zee. We zitten hier bovenop de geschiedenis.

We schudden het verleden van ons af en gaan het duin op om te kijken welke richting we uit moeten. We willen naar het voormalig schietterrein. We moeten daarvoor de zandvlakte nogmaals oversteken en dat valt vies tegen. Het is pal tegen de wind in, het zand jaagt in patronen over de grond en ik duik diep in mijn shawl en muts. Nog steeds hebben we geen mens gezien en met dit ruige landschap verbeelden we ons dat we op een andere planeet zijn. Maar dan vinden we eindelijk paal '0', op een heel andere plaats dan we gedacht hadden, en we zijn weer terug op de Noordsvaarder.

schietterrein
We lopen het voormalig schietterrein, betreden op eigen risico, links om. De duinen liggen vol met oude metalen, die roestig in het zand liggen. Tot 1996 werden hier regelmatig oefeningen gehouden. Wat zonde dat de duinen nu nog zo bevuild zijn. Rechts van ons is de slufter, waar vogels een goed thuis hebben in en om het water. We lopen door mul zand, het is zwaar en van een echt pad kun je niet meer spreken. Deze route wordt vast niet veel gelopen want het paadje is overwoekerd met struiken. We lopen om het schietterrein heen en gaan weer richting Brandaris. Het pad ligt laag en is drassig en niet altijd toegankelijk. Riet danst op de wind naast ons terwijl we het slingerende paadje volgen. We lopen op de scheiding van moerassige grond naast de slufter rechts van ons en vele lage duinen aan onze linkerzijde. Het is een prachtig gezicht en het doet ons verlangen naar de zomer wanneer dit alles groen, geel en paars kleurt.

Bij het Groene Strand staan we opeens voor een klein stroompje, te groot om overheen te springen. Het pad loopt gewoon door aan de andere kant dus wat dat betreft zitten we goed. We besluiten het er op te wagen en gaan via wat gras- en rietpollen naar de overkant. Onze wandelschoenen zijn gelukkig waterdicht en sluiten boven de enkels. Schoenen nat maar voeten droog. Goede wandelschoenen zijn onmisbaar bij dit soort wandelingen. We slingeren nog een beetje door de duinen bij het Groene Strand en komen uit op de zandvlakte waar we vanochtend gestart zijn, de cirkel is rond.

Met een kop warme thee komen we weer een beetje bij. Het was zwaar, de wind, het mulle zand. Tezamen met de uitgestrektheid en verlatenheid van het gebied een waar avontuur!

Noordsvaarder II

de wandeling
achtergrondinformatie
foto's
routekaartje






Uitgelezen?

neem een proef-abonnement op een blad>